Bir Yön
Tek Bilet.

Beklemedi. Ertelemedi. Kendini ikna etmeye çalışmadı. Gitti.

1 Temmuz 2023'te Selahattin Baltacı, çoğu insanın hayatı boyunca sadece düşündüğü ama bir türlü yapamadığı o şeyi yaptı. Herkesin "bir gün" diye ertelediği, ama o günün hiçbir zaman gelmediğini bildiği şeyi…

O, beklemedi. Ertelemedi. Kendini ikna etmeye çalışmadı. Gitti. Tek yön bir bilet aldı. Ne bir planı vardı, ne de geri dönmek için bir bahanesi. Sırtında küçük bir çanta, içinde ise koca bir hayat vardı. Ve kalbinin tam ortasında, herkesin tanıdığı o soru: "Ya olmazsa?"

Ama o gün… o sorunun karşısına ilk defa başka bir şey koydu.

Uçağa bindiğinde geride bıraktığı şey sadece bir şehir değildi. Sabah aynı saatte uyanılan günlerdi, alışılmış sokaklardı, tanıdık yüzlerdi — ve en çok da… insanı yavaş yavaş kendine yabancılaştıran o düzenli hayat.

Bir kapıyı kapattı. Ama o kapının sesi, içinde uzun süre yankılandı. Ve sonra kamerayı açtı. Ama aslında kaydettiği şey manzaralar değildi. Korkusunu kaydetti. Yalnız kaldığı geceleri… Parasının yetmediği anları… Ve belki de en çok şunu kaydetti: İnsan, sandığından çok daha dayanıklıydı.

Bu bir seyahat değildi. Bu, bir insanın kendi içine doğru attığı en dürüst adımdı.

İlk adım. İstanbul'dan Edirne'ye. Her şeyin başladığı gün.•1

Onu izlerken sadece birini izlemiyorlardı. Kendi hayallerini izliyorlardı.

Gitmek isteyip gidemedikleri yerleri… Söyleyip söyleyemedikleri sözleri… Başlayıp başlayamadıkları hayatları…

Hindistan'da ilk gün — hazırlıksız yakalandım.•277

Artık tek başına değilim.•260

O, sadece kendi yoluna çıkmadı. Milyonlarca insanın içinde kalan o "yarım kalmış cesareti" alıp yola koyuldu.

İnsanlar yorum yazmadı sadece… İçlerinden bir parçayı bıraktılar o videoların altına. Çünkü bazı insanlar izler… bazıları anlatır… ama çok azı gerçekten yaşar. Selahattin Baltacı, yaşayanlardan biri oldu.

Ve belki de bu yüzden, onu izleyen herkesin içinde aynı cümle yankılandı: "Belki… ben de yapabilirim."